Zo lang ik mij kon herinneren heb ik mij ongemakkelijk gevoeld in mijn lijf. Dit ongemak was niet alleen een gevoel, maar had ook gevolgen voor hoe ik mij durfde te uiten (of niet). Ik kleedde mij alternatief, maar ook binnen die stroming waren er regels over wat gangbaar was en niet. Ik hielt me gedeisd. Voor mij was dat belangrijk, niet opvallen, dan kon ik ook nergens op aangesproken worden. Vooral; dan hoefde ik mij niet te verantwoorden. Ik was er, maar ik was er ook niet. ‘Zie mij maar niet, daar voel ik mij niet comfortabel genoeg voor.’

Op dat moment leek dit gevoel niet speciaal te zijn. Vooral onder jonge meiden is het ‘jezelf klein houden’ ‘moeite hebben met uiterlijk of expressie’ bijna een gegeven. Iedereen had hier last van, dus ik ook. Er was geen aanleiding om dit verder te onderzoeken, dit is hoe het leven voelt en hoort te voelen.

Nou had ik niet kunnen weten, voor ik startte met hormonen, dat dit kern gevoel van mijzelf. Die ‘oncomfortabelheid’, niet perse een onderdeel was van mij en het leven. De grap is eigenlijk, dat dit gevoel binnen enkele weken is verdwenen en tot nu toe nooit meer is terug gekeerd. Het heeft mij geleerd dat we soms niet kunnen geloven dat een gevoel of eigenschap niet intrinsiek is. Het lijkt verweven met je bestaan, maar kan ook enkel een symptoom zijn.

Achteraf is dit alles waar ik ooit om had kunnen vragen. Ik voel mij vrij, durf te experimenteren en vooral simpelweg te genieten van mijzelf comfortabel te voelen in mijn bestaan.