Een vraag die veel naar boven komt is: ‘Waarom nu?’. Ik ben onder tussen vierendertig en had mijn hele leven erachter kunnen komen dat ik transgender ben. Eerlijk gezegd snap ik de vraag ook wel. Voor een buitenstaander (iedereen die niet in mijn hoofd leeft) is het ineens een grote stap. Gisteren was er niks aan de hand en vandaag ben ik transgender. Vanaf het moment dat ik de woorden uitsprak. Ondanks dat mensen die mij kennen het geen vreemde uitkomst vinden, is er ook het gevoel een stuk te hebben gemist. Dat is ook zo.
Het proces ontdekken transgender te zijn is veel subtieler en gebeurde voornamelijk intern. Het is zeker niet iets wat zich van de ene op de andere dag voor doet. Al kan er wel een specifieke trigger zijn. Voor mij is het zo dat ik altijd heb geweten dat ik een borstoperatie wilde gaan doen. Vanaf de dag dat mijn borsten begonnen te groeien. Ik vond rust in het feit dat, dat een optie was en leerde leven met mijn lijf zoals het was. Altijd in mijn achterhoofd houdend dat, mocht ik het niet meer trekken, ik dat zou kunnen doen. Hierdoor hoefde ik er verder niet over na te denken. Dat heb ik dus ook nooit gedaan. Wel kan ik mij, door mijn hele leven heen, herinneren gesprekken te hebben gehad waarin ik vertelde dat ik een man had moeten zijn. Ook daarmee was dat wat het was en hoefde ik daar niet verder over na te denken.
Iets wat mij er van weerhield hier serieus over na te denken, was dat ik het idee had het slecht met je moest gaan om de transitie te starten. Dat de risico’s nooit op zouden wegen tegen de voordelen, als je niet ongelukkig was. Ook was ik er niet mee bekent dat je niet gelijk blijvende stappen hoeft te ondernemen, om deze gevoelens te ontdekken. En eerlijk denk ik ook dat ik bang was voor wat ik tegen zou komen als ik dat wel zou doen. Mijn leven was toch gewoon oké. Tot dat het niet meer oké was.
Daar kwam het moment dat het tijd was voor de borstoperatie. Dat leidde ertoe dat er nagedacht moest worden, over wat dat zou betekenen. Daardoor ben ik op een ontdekkingstocht gegaan, waar ik met een sneltrein vaart in ben gezogen. Vragen als ‘hoe zou het zijn om als vrouw zonder borsten te leven?’ leidde tot ‘ben ik eigenlijk wel een vrouw?’ leidde tot ‘ben ik een man?’ leidde tot ‘ik ben transgender.’. Deze vragen werden voornamelijk beantwoord door, open te staan voor de opties en mijzelf voor te stellen hoe het mij zou laten voelen. Pas na het vinden van de woorden voor mijn gevoel ‘ik voel mij comfortabel als man’, kwam het moment dat ik dat kon uitspreken.
Voor iedereen zal de ervaring van het realiseren transgender te zijn anders zijn. Hoewel ik wel durf te stellen dat er altijd vooraf een intern proces plaats vindt. Iets wat mensen om ons heen niet mee krijgen. In sommige gevallen is het achteraf best voor de hand liggend, zoals bij mijzelf. In sommige gevallen ontdekt iemand transgender te zijn zonder dat duidelijke signalen aan vooraf gegaan zijn. Er is geen specifiek transgender playbook en dat maakt het proces ook zo gekleurd. Het proces, is een subjectieve ervaring.
Nu in dit moment zijn alle signalen mij duidelijk. Door mijn hele leven heen zijn er momenten geweest dat ik nadacht over een jongen, en later een man, te zijn. Achteraf heb ik het altijd geweten, maar het nooit echt gerealiseerd. De vraag is dus eigenlijk niet; wat heeft ervoor gezorgd dat deze persoon transgender is geworden. De vraag is; wat heeft ervoor gezorgd dat deze persoon heeft gerealiseerd transgender te zijn.